ترکه بازی (هوو)وجنگ نامه در ایل قشقایی

<<چوب بازی >> یا "ترکه بازی" از بازی های سنتی و قدیمی و رایج عشایر استان فارس است ضمن آنکه علاوه بر عشایر در برخی از روستاهای این استان نیز به این بازی در مراسم های عروسی می پردازند و در کل این بازی مخصوص مراسم های عروسی است که همراه با ساز و نقاره و همراه با رقص و پایکوبی اجرا می شود. نحوه ی اجرای این بازی به اینگونه است که یک نفر پایه را و نفر مقابل ترکه را در دست می گیرد. چوب هایی که برای پایه و ترکه استفاده می شود چوب هایی خاصی است. چوب پایه حتما باید چوبی باشد که استقامت لازم را داشته باشد و فردی که مدافع است به خوبی بتواند از آن بهره گیرد و هنگام برخورد ترکه که از طرف فرد مهاجم صادر می شود آن استحکام لازم را داشته باشد. افرادی که ترکه و پایه را در دست می گیرند مرتب عوض می شوند. البته نحوه ی زدن چوب محدوده ی خاصی دارد که زننده چوب باید آن محدوده را رعایت کند و به اصول اخلاقی آن پایبند باشد.

این تركه بازی یا چوب بازی، همراه با كرنا نوازی و دهل نوازی می باشد و صدای كوبش دهل یادآور سم ستوران در نبرد و رزم بوده است.

چوب بازي که معمولا" مردان در آن شرکت مي کنند ، نشانه ي وجود مردان دليري است که در حفاظت از قلمرو ايل ،مصمم و توانايند .

تهیه ترکه (چوب تازه) :
یکی از رقصهای مردان <<چوب بازی>> است درحالیکه توشمال آهنگ مخصوص آنرا می نوازد مردی چوب کلفت بلندی را مقابل پایش سپر میکند دیگری با ترکه ای که در دست دارد فعالیت میکند که به پای او بزند ، و وقتی که ترکه را بقصد زدن پائین آورد ضربه ای زد، باید ترکه را زمین بیندازد و چوب بلند را بردارد و شخصی که چوب بلند در دستش بود ترکه بدست می گیرد که به پای حریفش بزند پس از زدن ترکه ممکنست شخص دیگری وارد میدان شود و آن شخص حتماً باید اول چوب بلند را بدست بگیرد ترکه بخورد تا نوبتش بشود که ترکه بزند و این امر گاهی بصورت دو دستگی درمی آید که می خواهند همدیگر را شکست بدهند. اینست که برای این بازی ترکه های زیادی مورد نیاز است که یکی دو روز قبل از عروسی بباغ یا جنگل می روند و ترکه های خوب و صاف حدود یکمتری می برند و میآورند. ناگفته نماند که پایان این بازی موقعی است توشمال دیگر آهنگ نزند.

تعداد بازیکنان چوب بازی دو نفر است و ابزار بازی شامل دو چوب یکی به طول تقریبی یک و نیم متر و چوب دیگر کمی کوتاهتر ازآنست .یکی از بازیکنان چوب بلندتر و نفر دیگر چوب کوتاهتر را بدست گرفته و مقابل یکدیگر به حمله و دفاع می پردازند . بازیکنانسعیمی کنندهنگام بازی با آهنگ ساز و دهل نیز برقصند ، فردی که چوب کوتاهتر را بدست دارد باید به دارنده چوب بلند حمله نماید و قبل از وارد نمودن ضربه به چوب وی ابتدا چند دور می رقصد و ناگهان به دارنده چوب بلند یورش می برد . دارنده چوب بلند نیز باید از خود دفاع نماید . حمله کننده هنگام یورش با صدای بلند فریاد می زند و سعی دارد با این کار روحیه حریف را تضعیف نماید . چوب باز باید تنها با چرخاندن چوب و نعره کشیدن و تهدید حریف (بدون وارد کردن ضربه به پای حریف) چوب بازی نماید

.

حمله کننده هنگام یورش چوب را با دو دست پیش روی خود گرفته و هنگام کوبیدن بر چوب حریف انرا با دست خود می چرخاند و سپس با در نظر گرفتن پاهای او بر چوب وی ضربه وارد می آورد . بازیکن حمله کننده فقط یکبار حق زدن ضربه را دارد (چهبهچوب حریف مقابل بزندچهنزند)، سپس بازیکنی که چوب بلندتر را دارد ، چوب کوتاهتر را در دست گرفته و فرد دیگری چوب بلندتر را در اختیار می گیرد . بازی تا آخر به همین منوال ادامه می یابد

.

گاهی ممکن است یک زن یا یک مرد به چوب بازی بپردازند . به فردی که در کار چوب بازی مسلط و باتجربه است و می تواند بدون احساس خستگی چند دور میدان بازی را بچرخاند اصطلاحا شیرین کار می گویند.

چوب بازی ..رقص مردان قشقایی است .

در مراسم عروسی و سایر جشنها چوب بازی مردان که با ساز و دهل همراه است